eh biz de bostanda bitmedik be bacim. bizim de bir dogmuslugumuz, büyümüslügümüz var. büyürken bir sürü halt karistirmisligimiz, hâlâ da itina ile karistirmaya devam etmisligimiz malûm kimilerine. malûm olmayanlara da anlatalim diye acmadik mi bu blogu?
bazi resimler var insanin cocukluguna dair, bakip da "hic degismemis" diyebildigimiz. bende bunlarin sayisi haylice. fiziksel olarak pek bir degisim göstermemisim. ammavelakin sanki gözlerimdeki bakis, gülümserken yüzümün aldigi muzip hâl de degismemis. iyi ki de degismemis...
heran bir seyler yapabilirmis gibi cakmak cakmak gözler ve elleri belinde bir durus.
tombik tombik eller, cirt cirtlari yapistirilmamis ayakkabilar, kabak bir kafa kimi zaman, annenin cicili bicili ördügü kiyafetler icinde gezinip hanimcilik oynamak, süslü püslü kuzenin yaninda basma entari ile arz-i endam edip yanaklarindan kan fiskiracakmiscasina gülümsemek...
hele bir de dislerimin dördünün ayni anda ciktigi fotograflarda agzimi acarak gülüsüm var ki...püf!
dünyanin en sevimli cocuklarindan biri benmisim bence ueuehehuehue
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder